Το αποστακτήριο αναπαράγει την ίδια διαδικασία παλαίωσης , τη λεγόμενη «σόλερα», που είχε υποστεί ρούμι στο παρελθόν, κατά τη διάρκεια ταξιδιών στον ωκεανό. Επειδή κατά τη διάρκεια εκείνων των θαλάσσιων ταξιδιών τα οργανοληπτικά χαρακτηριστικά του ρούμι – η μύτη και η γεύση – τροποποιήθηκαν. Οι πειρατές συνήθως έπλεαν με το φορτίο τους γεμάτο βαρέλια, που περιείχαν προμήθειες, νερό και ρούμι, ό, τι χρειάζονταν για το ταξίδι τους. Καθώς αυτά τα βαρέλια άδειαζαν , γέμιζαν θαλασσινό νερό για έρμα, προκειμένου να διατηρηθεί το πλοίο σε ισορροπία. Μόλις βρίσκοταν στην ξηρά, πριν τον ανεφοδιασμό του πλοίου, το θαλασσινό νερό αφαιρέθηκε από τα βαρέλια, έτσι ώστε να γεμίσουν ξανά με ρούμι. Έτσι το πειρατικό ρούμι είχε αλμυρή γεύση που το έκανε πολύ διαφορετικό από οποιοδήποτε άλλο ρούμι.
